CBT w depresji poporodowej

August 10, 2016

 

Okres ciąży i połogu to czas, przynajmniej teoretycznie, pełen pozytywnych emocji i wzruszeń. Młodzi rodzice, a w szczególności młode mamy, bardzo często słyszą opowieści o tym, jakie to cudowne uczucie, kiedy dziecko pojawia się na świecie. Niczym są trudy ciąży i porodu, wręcz w mgnieniu oka zapomina się o nich, kiedy to spojrzy się na twarz swojego malucha. A co jeżeli tak nie jest? Co jeżeli po zagrożonej, w  większości przeleżanej ciąży, traumatycznym porodzie i trudnej rekonwalescencji połogowej, mama zamiast radości i euforii, czuje smutek, zniechęcenie, żal, a może nawet złość. Co jeżeli fizjologiczny smutek poporodowy (z ang. baby blues) przeradza się w depresję? 


Zaburzenia psychiczne w ciąży i po porodzie wbrew pozorom nie należą do rzadkości. Średnio przyjmuje się, że 10%-15% młodych mam cierpi na depresję poporodową. Niestety nadal zaburzenie to jest niedostatecznie diagnozowane oraz leczone. Konsekwencje nieobjęcia właściwą pomocą młodej mamy, oraz jej najbliższych dotykają całego systemu rodzinnego i wpływają negatywnie na tworzenie się więzi między matką a noworodkiem. 


O depresji poporodowej mówimy jeżeli jej objawy wystąpią pomiędzy 4-6 tygodniem od porodu i utrzymują się minimum dwa tygodnie (depresję poporodową diagnozuje się nawet do roku od porodu). Objawy zbliżone są do objawów epizodu depresji zwykłej, czyli występuje obniżenie nastroju, anhedonia, zaburzenia łaknienia i/lub snu, pobudzenie lub spowolnienie, trudności z koncentracją uwagi, negatywne myśli skoncentrowane wokół swojej roli jako matki, poczucie beznadziei i/lub bezwartościowości, brak energii, obecność myśli lub prób samobójczych. 
To co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia epizodu depresji poporodowej, czyli tzw. czynniki ryzyka to np. przebyta depresja przed lub w trakcie ciąży, lub depresja w rodzinie, doświadczenie objawów smutku poporodowego, niechciana ciąża, ciąża wysokiego ryzyka, trudne wydarzenia życiowe (śmierć bliskiej osoby, rozstanie z ojcem dziecka, przeprowadzka itp.),brak wsparcia ze strony partnera/ojca dziecka, samotne macierzyństwo, trudna sytuacja zawodowa i finansowa, złe relacje w rodzinie, dziecko o dużych potrzebach (high need baby), komplikacje okołoporodowe i neonatologiczne. 


We wstępnym procesie diagnozy i leczenia bardzo ważną rolę odgrywa najbliższa rodzina młodej mamy. To przeważnie partner/ojciec dziecka, jako pierwszy zauważa zmianę w zachowaniu i myśleniu kobiety i może być pierwszym „motywatorem” do skonsultowania się ze specjalistą. W procesie leczenia depresji poporodowej wykorzystuje się zarówno możliwości farmakoterapii (leki), jak również psychoterapii lub kombinację obydwu metod. Psychoterapią z wyboru (czyli dedykowaną temu zaburzeniu) jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub terapia interpersonalna. CBT jest również rekomendowana (NICE, 2007) jako sposób zapobiegania rozwinięciu się pełnego epizodu depresji poporodowej, u kobiet z grupy ryzyka, wykazujących pewne objawy tego zaburzenia. W przypadku wystąpienia depresji o lekkim nasileniu proponuje się 4-6 sesji terapeutycznych (plus 3 sesje diagnostyczne), z możliwością kontynuowania terapii wspomagającej. Badania wskazują na skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu depresji poporodowej zarówno samodzielnie, jak i w połączeniu z farmakoterapią (w przypadku ciężkiego epizodu depresji). 

Please reload

Wyróżnione posty

Psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT)

March 31, 2016

1/1
Please reload

Ostatnie posty

December 2, 2017

November 21, 2017

February 1, 2017

Please reload

Archiwum
Please reload

Wyszukaj wg tagów